Cor Boonstra, misschien wel de slechtste reputatie manager ooit


 

Vijf rollen – Cor Boonstra staat bekend als een van de hardste, rechtlijnige en eigengereide ceo’s die Nederland ooit gehad heeft. Ten tijde van mijn Philips loopbaan was hij de CEO en veel collega’s waren bang voor hem. Was dat terecht? Manfred Bik ging op onderzoek uit en concludeert: ‘Boonstra was goed in veel dingen. Maar níet in het managen van zijn reputatie.’

Een biografie is voor ijdele mensen

Maar laat ik bij de eerste misvatting beginnen: Boonstra heeft mij helemaal niet gevraagd. Ik heb hém voorgesteld dit boek te maken, en hij heeft er zes keer keihard ‘nee’ tegen gezegd. Boonstra zag het totaal niet zitten. ‘Een biografie is iets voor ijdele mensen’, meldde hij in zijn eerste afwijzing. ‘Bovendien: wie zit nog te wachten op mijn verhaal?’ Tegen minstens drie gereputeerde journalisten had hij eerder al ‘nee’ gezegd.

Het werd een levensverhaal

De reden dat ik zo graag Boonstra’s levensverhaal wilde opschrijven, ligt in diens karakter. Hij is misschien wel de laatste van zijn soort geweest: de selfmade manager, roestvrijstalen ceo, Boss met zevenmijlslaarzen, geboren silverback. Autocratisch, eigengereid en altijd bereid de consequenties te nemen van het doordrijven van zijn zin.
Dat karakter uit zich al vroeg. Als 4-jarige moet Boonstra door een gepensioneerde buurman naar de klas in Leeuwarden begeleid worden, anders gaat hij niet: ‘Ik had de hobby om niet naar school te gaan.’

Als 12-jarige wil hij naar de Zeevaartschool, maar wordt afgewezen omdat hij een bril draagt. Op zijn zestiende breekt hij met school en gaat hij alsnog naar de grote vaart – dan maar zonder opleiding. Dat hij zodoende niet als officier maar als ‘jongen van algemene dienst’ op een schip terechtkomt (en 59 gulden per maand gaat verdienen) neemt hij voor lief. ‘Ik wilde gaan. Dus ik ging!’ En met die zin is wellicht Boonstra’s hele persoonlijkheid getekend. Hij wilde gáán, dus hij ging.

Lees verder wat Manfred Bik over Boonstra heeft geschreven