Rollen zijn response-able


Verantwoordelijkheid nemenHet managen van projecten is schieten op een bewegend doel. Veranderingen*  in de projecten gaan steeds rapper.  In de old days waren projecten gefocussed op planning. Vervolgens werden resultaten belangrijk,  gestuurd door  tijd, geld en kwaliteit. Dat is nog steeds zo. Maar tegenwoordig verschuift de focus in projecten van resultaten naar  opbrengsten. Want als er wel een resultaat is, maar het resultaat wordt niet gebruikt, dan is het project niet succesvol geweest. Het woord ‘gebruikt‘ is natuurlijk ruim te  interpreteren en geldt voor allerlei  soorten projecten:

  • Het product of dienst is letterlijk in gebruik genomen door x% van de klanten,
  • Een product is in bepaalde aantallen verkocht aan consumenten,
  • Het software programma x wordt beheerd door de IT afdeling,
  • Het huis is verhuurd of verkocht.
  • enz.
Daarnaast moeten de baten sneller gerealiseerd worden. ‘I want it now’  is het paradigma van de huidige consument. Een oplossing is om de doorlooptijd te verkorten door o.a. maximaal te paralleliseren  of door tussenproducten ( iPhone 4S?) op te leveren. Maar het verkorten is alleen mogelijk door intensief met elkaar samen te werken. Dat gebeurt ook steeds meer.  Boeiend, maar ook pittig! Dat betekent dat de onderlinge afhankelijkheid in een samenwerking zo groot is geworden dat ‘missers’ grote invloed hebben. De Airbus A380, een prachtig vliegtuig,  heeft zo’n historie: gedoe tussen de Franse en Duitse partners heeft jaren (dus €) gekost. Samsung beheerst dit spel uitstekend: ze groeien keihard door hun vele partners die perfect met elkaar samenwerken. Uit eigen ervaring weet ik dat dit samenwerken hard maar fair gespeeld wordt door de Koreanen. 
Missers voorkomen kan als betrokkenen hun (team)verantwoordelijkheid voor oplossingen oppakken. Elkaar aanspreken op gedrag wordt dan een noodzaak. Vrijblijvendheid en wachten op instructies van de chef is niet meer voldoende.
 
Maar wie verantwoordelijk is voor wat? Vaak lees je in (project)management literatuur de taken van een rol.  Taken zijn activiteit gericht en verantwoordelijk ergens voor zijn  is breder: het is een verplichting aangaan en het bewustzijn hebben om de omgeving te sturen om het gevraagde te realiseren. De Engelse taal heeft dat een mooi woord voor: response-ability. In staat zijn de (eigen) verantwoordelijkheid te sturen van de omgeving.
 
In mijn boek  ‘Pak je rol en stuur de rollen‘ beschrijf ik vijf rollen in  projecten en hoe de verantwoordelijke rollen gestuurd kunnen worden. Dit sturen is in essentie aanspreken op elkaars verantwoordelijkheid. In de komende blogs wil ik aandacht geven aan de verantwoordelijkheden van de vijf rollen. Waar zijn de rollen nu precies verantwoordelijk voor? 
Daarbij typeer ik verantwoordelijkheden van de vijf rollen rondom het  (samengestelde) werkwoord  ”richten”
 
  1. Opdrachtgever:  richten 
  2. Opdrachtnemer of projectmanager:  naar toerichten
  3. Ondersteuner of lijnmanager: inrichten
  4. Stakeholders: berichten
  5. Teamlid: verrichten
In de eerstvolgende blog begin ik met de meest omstreden rol: de opdrachtgever.
 
*  (Een overzicht van al deze veranderingen door de jaren heen heb ik mijn e-Book beschreven, die je gratis kan downloaden)

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *